خلاصة:
موضوع اقتصاد هنر بهعنوان دانشی بین رشتهای جوانههای اولیه خود را در ایران تجربه میکند. همچنان یکی از امیدواریهای هنرمندان قرار گرفتن تولیدات هنری آنها در چرخة توزیع و مصرف دارندگان، علاقهمندان و مجموعه داران هنری است. البته مسلم است که هنوز با توجه به هزینههای مهم زندگی، خرید آثار هنری به سبد هزینه خانوار در ایران راه نیافته است و تا رسیدن به این مرحله که در شهروندان انگیزة لازم برای خرید آثار هنری فراهم شود، تلاش زیادی باید صورت گیرد. بههمین سان لذت بردن از تولیدات هنری هنوز در اقشار و طبقات اجتماعی به شکل نیاز درنیامده است. با این حال، هرگونه برنامهریزی برای رونق اقتصاد هنر و دامن زدن به این مقولة مهم، به مثبتاندیشی به هنر و هنرمند نیاز دارد و شایستة برنامهریزی برای رسیدن به دورنمای امیدوارکننده است. بهمنظور تحقق این مهم استفاده از دیدگاههای نظری و تجربیات کشورهایی که موضوع اقتصاد هنر در آنها بیش از ۵۰ سال زمینه دارد، ضروری است.
ملخص الجهاز:
"در طول ۵۰ سال گذشته در بسیاری از کشورها تقاضا برای آثار هنری شامل هنرهای اجرایی بیشتر شده، اما همزمان تعداد هنرمندان و دانشجویان هنر هم با نرخ بیشتری افزایش یافته است.
این موضوع را اقتصاددانان غیرکلاسیکی که پاداشهای غیرمادی و روانی را نیز در تحلیلهایشان لحاظ میکنند، به دو شیوه توضیح میدهند: نخست، هنرمندان ممکن است درآمد اندکشان را با پاداشهای غیرمالی نظیر رضایت شغلی و جایگاه اجتماعی جبران کنند.
عملکرد نادرست سازمانهای هنری در پرداخت اندک و نیز عملکرد نادرست هنرمندانی که تقریبا در ازای هیچ کار میکنند، به ایجاد مزیتی رقابتی برای این سازمانها انجامیده است.
در میان گروههای بزرگ هنری کسانی که احتمالا بیش از دیگران ناراحتاند، کسانی هستند که پس از فراغت از تحصیل هنری کمی شناخته میشوند اما هنرمندان موفقی نمیشوند و در تمام طول مدت کار حرفهایشان ناشناس باقی میمانند.
باورهای جا افتادة هنر که بر استقلال هنری بسیار تأکید میکنند و نیز بیتوجهی هنرمندان به خواست مصرفکننده، باعث کم شدن خلاقیت و ادامة کار با درآمد اندک خواهد شد."