ملخص الجهاز:
"امروزه براساس مفهوم التقاط1 و دلالتهای ضمنی مثبتی وجود دارد که، برای مثال در زیباییشناسی یا نظریه فرهنگی با استفاده از الگوهای پسااستعماری (از قبیل بابا و یانگ ) و نظریه سایبورگ هاراوی بیان میشود.
با وجود اینکه متن التقاطی این تفکیک هویت را تایید میکند و اغلب بیان نوعی فقدان و سرگردانی است اما محلی پرجاذبه و رهاییبخش برای حضور نویسنده نیز هست.
این نوع ترجمههای ناکامل، برای نمونه در نوشتههای جوامعی از قبیل افریقای پسااستعماری یا هند روی میدهد که در آنها نوعی رابطه متقابل پیوسته و پویا بین زبان استعماری (انگلیسی یا فرانسوی) و زبانهای زندگی روزمره یافت میشود.
درباره التقاط در حکم یکی از مشخصههای مهم نوشتار که در مرزهای بین ملتها و زبانها ظاهر میشود بحث شده است، برای مثال در ادبیات چیکانو و چیکانا که ترکیب انگلیسی و اسپانیایی است.
اگر همه مطالب دانشنامه «التقاطی» باشند (مطالب این مجموعه شامل صدها مدخل مربوط به دورههای تاریخی، انواع هنری و فرهنگهاست)، ویژگیهای خاص اشکال فرهنگیای که آنها را تولید کردند چیست؟ آنچه مفهوم آمیزش نژادی در تعمق فلسفی به دست میآورد، در دقت تحلیلی از دست میدهد و در نهایت گونه التقاطی تا چه زمانی التقاطی میماند؟ زبان مادری آمیخته چه موقع به زبان هنجار تبدیل میشود (مثل زبان مادری آمیخته هائیتی یا یدیش)؟ التقاط ضرورتا آفرینشی «به موقع» و موقتی است و گسستی در ساختار زمان ایجاد میکند.
با وجود این، مفهوم التقاط در مطالعههای ترجمه نیز کاربرد دارد، آنگاه که به انواع ترجمهای اشاره دارد که بر گسستگی بین فرهنگهایی که با یکدیگر مرتبط میشوند تاکید میکند، ترجمههایی که در آنها تداخل و تاثیر به چشم میخورد."