ملخص الجهاز:
پیش خود فکر کردم که چهگونه اجازه داده بودند اینگونه از کار افتاده و داغان شود، و این شرمآور بود.
شاید او دیگر یک فرشته بود و داشت من و لوسی را که همدیگر را در آغوش داشتیم و من سعی میکردم برای او شجاع باشم را تماشا میکرد.
یکبار سعی کردم برای لوسی تعریفش کنم اما هیچ وقت خوب از آب در نمیآمد.
وقتی مادر تعریفش کرد مانند جادو بود.
اگر مادر را با آن کفشها به خاک نسپارند چه؟ آیا ممکن است کفشی دیگر به پایش کنند که زشت باشد و به او نیاید؟ از دستم عصبانی خواهد شد؟ لوسی کنارم تکانی خورد و دربارهی پدر چیزی زیر لب ناله کرد.
با درماندگی ساکتش کردم و سعی کردم حواسش را از عکسی که با مادر بیرون از خانه در حال بازی با چتر بودند پرت کنم.
به پدر فکر کردم که خودش را خشمگین در اتاق حبس کرده و با هیچکس صحبت نمیکند و حتی برای شام بیرون نمیآید.