ملخص الجهاز:
سخن ماه مهدی پیشوائی ضرورت تداوم حرکت جهادی در بازسازی مناطق سیلزده سیل ویرانگر چند ماه گذشته،حادثه بس مهمی بود و از نظرحجم و گستردگی و میزانتخریب، در واقع از حافظه تاریخمعاصر ایران حذف شدنی نیست.
این حادثه مهم در واقع یکامتحان بزرگ بود و خوشبختانهاقشار مختلف مردم و مسئولاندولتی، هلال احمر، نیروهایمسلح، بسیج مردمی، حوزویان وسایر گروهها دست به دست همدادند و از عهده امتحان برآمدند.
اما چنانکه گاهی به مناسبت سیلیا زلزله در همین صفحه یادآوریکردیم، اینگونه حوادث غیرمترقبه و فاجعهبار، معمولا چندمرحله را طی میکند: اولین آنها؛ روزهای اول بحران وحادثه است، آسیب مهمی که دراین مرحله معمولا رخ میدهد، آشفتگی در امدادگری،نابسامانی، تداخل وظایف وامثال اینها است، زیرا فضایهیجانی و عاطفی به وجودمیآید و همه به حوزه بحران،جهت امداد و نجات هجوممیبرند و لذا کارها روی روالمطلوب پیش نمیرود.
اما مرحله دوم؛ مرحله فرونشستن هیجان و اضطراب روزهایاول بحران و هنگام رسیدگی بهنوسازیها و ساختن ویرانیهااست.
آسیبی که در این مرحلهتهدید میکند، کندی کارها و گیرکردن امور بازسازیها دربروکراسی مزمن اداری است،فیالمثل پس از آنکه استانداریمنطقه و بنیاد مسکن، پروندههایمناطق آسیبدیده را آماده کردندو تحویل بانکها دادند، اگربانکها بخواهند این هزارانپرونده را جهت اعطای تسهیلاتمجددا بررسی کنند، پیدا استچقدر کارها به کندی پیشمیرود (چنانکه نشانههای آنمشاهده میشود).
در هر صورت، این بحران، یکدرس و یک امتحان بزرگ بود ومیتوان از آن، برای حوادثمشابه یا حتی بزرگتر از آن،تجربه اندوخت.
طبعا ستاد بحران کشور از اینتجربهها استفاده میکند و جهتانسجام بیشتر و آمادگی بیشترتلاش افزونتری میکند، بهویژهآنکه طبق شنیدهها و طبق انتظار،آئیننامه ستاد بحران کشور پس ازهفت سال معطلی، به مجلسشورای اسلامی برود و در آنجابه تصویب برسد!