ملخص الجهاز:
"مرد بر دریاچهء ساکت ابر خوابیده است با قایقی به کوچکی شادیهایش، در محاصرهء فرشتگان خداوند دزدانه میاندیشد به دختری که رو به افق گریه میکند با دستانی حلقه شده بر زانو گیسوانی قصهگو با باد و دهانی تهی ز لبخند بر پشتههای کاه.
چه غمآلود است (به تصویر صفحه مراجعه شود) اینکه آسمان بسیار بلند است و در این درههای عمیق رازی نیست.
آه!برگشتن سخت نیست میتوانی در نخستین ایستگاه پیاده شوی و با قطار بعدی برگردی میتوانی سرمها را بیرون بکشی و پردهء اکسیژن را پاره کنی قلم را به زبالهدانی بیندازی،شعر تازه را بسوزانی فریاد بزنی؛نگهدار!
هیچ کس بر سکوی مشایعتکنندگان نیست اما از پنجره خم میشود با صدای بلند خداحافظی میکند میخندد کتش را بارها تکان میدهد حتی بوسه میفرستد...
قطار رفته است و بر سنگفرش ایستگاه این کاغذ باران خورده را (به تصویر صفحه مراجعه شود) رفتگری به زبالهدانی میاندازد."