ملخص الجهاز:
"(بقیۀ«شعر فارسی») ساحت بستان ز خیل زاغ بری شد وقت زبانآوری بکبک دری شد شاهد مقصد بکار جلوهگری شد قدرت مالک رقاب دی سپری شد فرۀ بهمن گذشت و فر سپندار دهقان عمری دراز خونجگر خورد داشتۀ خود بدست حادثه بسپرد دست جفا چرخ ز استین بدرآورد فتنه بدوران فکند و داشته را برد اف بچنین روزگار سرکش غدار حال که درهم شکست لشکر سرما شوکت باد شمال رفت بیغما خیز که تا بسپریم جانب صحرا دستزنان پایکوب بیدل و شیدا رقصکنان نغمهساز سرخوش و سرشار طالع دشمن کنون درآمد وارون جام لبالب بیار از میگلگون ساغر جم خوشتر است و جشن فریدون گو دل دشمن همیشه باد پر از خون جام امیدش هماره باد نگونسار نوروز امروز و امید فردا1 بشد گاه نوروز و شد سال نو#بشادی و نیکی بزن فال نو که این جشن ما را ز پاکان رسید#ز ایرانیان نیاکان رسید در این جشن کیخسرو و پاکزاد#بایرانیان خلعت داد داد در این جشن نوروز آید بهار#کند زمزمه مرغ در لالهزار بهر شاغ گل بلبل خوشزبان#کند صد حکایت ز ایرانیان ...
تو ساسانی راد آور بیاد#یکی شعر فردوسی پاکزاد که فال خوش اوست نوروز ما#هم او داده این بخت پیروز ما هم او جرأت بایرانیان#سروده است آن بلبل خوشزبان که گردون نگردد مگر بر بهی#بما بازگردد کلاه مهی."