ملخص الجهاز:
"به زعم نویسنده،در این مرحله از تاریخ بشری،تمدنی جهانی در حال شکلگیری است و امکان حفظ میراثهای گوناگون فرهنگ بومی در این تمدن جدید،وجود دارد.
برای این منظور،نخست،به تعاریف موجود از دین اشاره میشود و از میان آنها،تعاریف مجموعهای،که دین را امری مرکب از ابعاد و بخشهای گوناگون میدانند،به حقیقت ایمان-به ویژه در ادیان توحیدی-نزدیکتر تلقی میشوند.
این مقاله،به بررسی مواضع و اقدامات چهار تن از خواص جامعه آن روزگار-چهار عبد الله،که با وجود قرار داشتن در جبهه مقابل یزید و مواجهه با دعوت امام حسین علیه السلام،در کربال حاضرنبودند-و مقایسه آن با مواضع یکی از شیعیان راستین امام اختصاص دارد.
عبد الله نخست،عبد الله بن زبیر بن عوام،نماینده سیاسیکاران دنیا طلبی است که از هر موقعیتی برای تحکیم موقعیت خود استفاده میکنند.
وی پس از حضور امام حسین علیه السلام در مکه،از آن جا که حضور امام را تضعیف کننده موقعیت خود میدانست،ایشان را به رفتن به عراق تشویق کرد و در عین حال،به دروغ،تظاهر به بیعت و همراهی با امام مینمود."