ملخص الجهاز:
"تاریخ پنجاب مشهود است که بهرام گور در سال 330 م برای مطالعهء قوانین و مقررات این کشور وارد هند شده بود و علاوه برین از قدیمترین شواهد ادبی که روابط این دو کشور را در عصر ساسانی اثبات میکند داستانی است از شاهنامهء فردوسی یعنی''قصهء بهرام گور و دختر راجه شنگل‘‘فردوسی بعنوان زیر این قصه را در بیان میآورد: ''نوشتن بهرام گور نامه بنزدیک شنگل شاه هند‘‘2 چنانکه شرح داده شد قسمتی از بالای پنجاب و سند از زمان هخامنشیان تا عصر ساسانیان چندین بار در ایران و شبهقاره پاک و هند باستان عوض میشد بنا برین بهرام گور ساسانی بر سرزمین سند حق خود را مسلم داشته پادشاه هند''شنگل‘‘را از بازخواستن سند متنبه میکند که: تو شاهی و شنگل نگهبان هند چرا بازخواهی ز چین و ز سند بیندیش و این کار را بازجوی نباید که تا خونی آید بروی3 بر همین سبیل عنوانات زیر هم روابط دوستی بین بهرام گور ساسانی و هند را نشان میدهد: مثلا: ''رفتن بهرام گور بهندوستان با نامهء خود‘‘ ''کشتی گرفتن بهرام گور در بارگاه شنگل و هنر نمودن‘‘ ''بزنی کردن بهرام گور دختر شاه هندوستان را‘‘ ''آمدن شنگل با هفت پادشاه نزد بهرام گور‘‘ ''بخشیدن بهرام گور خراج دهقانان‘‘ ''خواندن بهرام گور لوریان از هندوستان‘‘و غیرهم4 علاوه بر داستان بهرام گور و راجه شنگل شاه هند از شاهنامهء فردوسی بهترین دلیل تاریخی که روابط قدیم این دو کشور را اثبات میکند کتاب''کلیله و دمنه‘‘است که یکی از نوادر ادبیات این دو کشور بشمار میرود و معلوم است اصل این کتاب بزبان سانسکرت بعنوان ''پنچتنتر‘‘از اثر خامه وشنوورما دانشمند شهیر این شبهقاره نوشته شده و بعد در عصر انوشیروان ساسانی بدست وزیرش بزرگمهر بعنوان کلیلگ و دمنگ بزبان پهلوی ترجمه شده."