ملخص الجهاز:
"بدرقه محمد جواد خردمند (به تصویر صفحه مراجعه شود) هر روز صبح ساعت هفت روی نیمکت پارک او را میدیدم.
یک روز با شک و تردید روبه او کردم و گفتم:«صبح بخیر خانم».
او همانطور که به عصایش تکیه داده بود و به کبوترها خیره شده بود،گفت:«صبح بخیر پسرم».
او همیشه آرایش کرده و مرتب است و باوقار راه میرود.
وقتی مینشیند به عصایش تکیه میدهد و محو حرکات کبوترها میشود.
کبوترها دروش جمع میشوند؛نوک به زمین میزنند و او را نگاه میکنند.
احساس کردم در کنارم نشسته است،گفتم :«صبح بخیر خانم».
وقتی برگشتم همهی کبوترها دور شده بودند.
طوری شده؟» پیرمرد به جارویش تکیه داد و گفت:«منم از صبح تا به حال انتظارش رو میکشم.
حالش خوب بود».
یه روز به من گفت:شوهرش رو توی این پارک گرفتن و بردنش و دیگه هیچ وقت برنگشت.
خیلی خانم بود».
زودتر از هر روز به پارک رسیدم.
با خوشحالی گفتم:«سلام،صبح بخیر خانم»."