ملخص الجهاز:
"محمد آقای که کارد بلندی در دست خون آلودشبود و آستینهایش را تا آرنجها بالا زده بود،باد به گلویش انداختو گفت: «اگر شلوغ کنید،گوشت خبری نیست!بچهها بروندپشت سر زنها تو صف بایستند.
» کدخدا با چند نفر دیگر هم صحبت کرده بود و اغلب حرفحاجی مرتضی را پسندیده بودند.
حتی صبر نمیکردندکه جواب گوشت نگرفتهها را بدهند: «ببینم،ببینم،چی گرفتی خواهر،گوشت ران یا سینه؟» «چقدری گرفتی؟خیلی؟» «زیاد داده،چقدری میدهد؟» «یک شام و ناهار میشود؟» هنوز پنج شش تا از بچهها و دو مرد مانده بودند که دریچهباز ماند و کارگر قلچماق رفت پیش محمد آقا که داد میزد: «حسن،حسن،بیا دیگر.
» و بچهها همانطور منتظر محمد آقا که داشت استخوانها رابا ساطور خرد میکرد مانده بودند.
» چند روز بعد اسهالها و دل پیچهها خوب شد،اما خاطرهسور بزرگ مدتها برای اهالی ده باقی ماند و عدهای انتظارمیکشیدند که باز یکی از گاوها را«حلال»بکنند."