خلاصه ماشینی:
"اگر آسمان فرو بریزد، کوهها رشته رشته از هم پراکنده شود و خاک مرگ بر سر زمین ببارد، نه عجب است که همچون تو را نداشتن، غمی است سخت جانکاه که هنوز هم ـ بعد از این همه سال ـ بغض گلوهامان را سخت میفشارد، جان بر لبهامان میآورد و درد را در اعماق جانهایمان جاری میسازد...
در جهانی مرده و پژمرده، امید دمیدی و ریسمانهای قطع شده زمین و آسمان را دوباره گره زدی تا قلبهای مؤمن بتوانند به عرش سفر کنند و میهمان خدایی باشند که کمال را برایشان خواسته بود، با فرستادن تو.
در جهانی، امید دمیدی که خسته و پا بسته زیر بار جهل و تاریکی کمر خم کرده بود و نور عدالت و توحید را در جانشان جاری کردی که دوباره به میدان حیات بازگشتند تا نبردی داشته باشند میان جهل و دانایی، برای رسیدن به بهشتی که پاداش هر چه دانایی و توانایی است و آزادگی..."