خلاصه ماشینی:
این نمایش زندگی همواره یک نقطهی شروع، میان و یک پایان دارد و گاهی آنقدر نقطهی اوجش قدرتمند و دراماتیک است که انسان از شدت شعف در پوست خود نمیگنجد، وگاه آنقدر تلخ که درس عبرتی میشود برای آیندگان، برخی پیشبینیناپذیر و جالب و یا شاید به قول ارسطو ماجرایی واحد، به این مفهوم که رخدادهای زندگی انسانها به یکدیگر مرتبط است.
با گذشت زمان و مدرنیته شدن زندگی انسانها، هنر تئاتر با نشان دادن موقعیتهای مختلف زندگی انسانها در هر برهه از زمان مکانیزم زندگی انسان را یادآور میشود، آنچه که به زیبایی هنر نمایش میافزاید اجرای زنده و نشان دادن جریان زندگی در دل صحنه است، که این جریان شبها و یا روزهای زیادی باید تحقق پذیرد تا ارتباطی عالی و گسترده بین انسان، نویسنده و بازیگرانی که به ایفای نقش پرداختند برقرار شود.
از طرف دیگر، هرقدر کالای فرهنگی از جهت کیفی و کمی، در کشور روبه رشد بگذارد، کمترین فایدهاش این است که حتی اگر به اندازه سرسوزنی هم نور به تاریکی تابیده شود، جای شکر دارد و دست کم از نبودنش بهتر است.