خلاصه ماشینی:
در زمان حضرت باقر«ع» وحضرت صادق«ع» که نقل حدیث آزاد شد و بحثهای آزاداندیشی زمینه پیدا کردند، مناظرات ومباحثات به صورت علنی شروع شدند؛ اما اوج این حرکت در زمان دو امام همام بوده است: یکی حضرت رضا«ع» که مناظرات به شدت رواج یافتند و دیگری حضرت جواد«ع».
از آنجا که نیل به مقام امامت امت در سن کودکی وخردسالی با عقل ظاهربین آنان قابل توجیه نبود، سئوالات دشوار و پیچیدهای را مطرح میکردند تا به خیال خام خود، آن حضرت را در میدان رقابت علمی شکست بدهند؛ ولی در همه بحثها ومناظرات علمی، حضرت جواد«ع» (در پرتو علم امامت) با پاسخهای قاطع، هرگونه شک و تردیدی را در مورد امامت خود از بین برد و بدین ترتیب هم اصل امامت را تثبیت کرد وهم امامت خویش را به اثبات رساند.
پس چگونه میتوانند همسان جبرئیل و میكائیل باشند؟» یحیی گفت: «در روایات آمده كه آن دو (ابابكر و عمر) پیرمردان اهل بهشتاند، در این زمینه چه میگوئید؟» حضرت فرمود: «این هم محال است، چون بهشتیها همه جوانند و در آنجا پیرمردی وجود ندارد.