خلاصه ماشینی:
"مادر از آن روز که از شما جدا شدم مثل اینکه چیزی گم کرده باشم،سرگردانم.
و اما پدر با اینکه برای تامین زندگی ما زحمت زیادی میکشیدی ولی شما را نمیبخشم چرا که توقع داشتی چون نانآور خانه هستی همه حرفهای شما را بدون چونوچرا انجام بدهند ولی خدا میداند چه اتفاقی می افتاد.
بهرحال رفتار خودخواهانه و سختگیریهای بیجا و توجه نکردن به موقعیت و سن و سال و مرا بچشم بچه نگاه کردن،مرا از خانه گریزان کرد تا اینکه ناچار شدم بخاطر فرار از محیط دلهره و اضطراب و بیتوجهی اطرافیان به کوچه-سینما-این گذر و آن گذر-این خیابان و آن خیابان پناه ببرم و وقت خود را بیهوده تلف کنم و در نتیجه از درس عقب افتادم تا اینکه ناچار شدم مدرسه را رها کرده بدنبال گم شده خود بروم.
مادر خیلی پشیمانم که مدرسه را رها کردم امروز جعفر و رضا و همشاگردیهای دوران مدرسه را در رستوران دیدم آنها دانشگاه قبول شدند بعد از اینکه از آنها جدا شدم به انبار بالای رستوران که جای نگهداری مواد غذائی بود رفتم و تا توانستم بحال خود گریستم."