خلاصه ماشینی:
1) مزیت عدالتپژوهی در تفکر اسلامی آن است که اولاً عدالت، نیاز اصلی انسان در حیات طیبه اوست و در نتیجه عدالتخواهی امری حزبی یا سازمانی نیست که محدود به گروهی از افراد یا مسئولین باشد.
اسلام این نگاه فطری را همواره تقویت کرده و مبارزه با ظلم و مطالبه عدالت را یک وظیفه دینی شمرده است.
همچنین تفکر کوهن و ویتگنشتاین به نسبیت معرفتی منتهی میشود و این امر در تقابل آشکار با مبانی معرفتی اسلام است؛ در نتیجه عدالتخواهی برخاسته از این نگرش نیز برای مسلمانان سودمند نخواهد بود.
در تفکر اسلامی عدالتخواهان ابتدا عدالت فطری میان باورها، ملکات و رفتارها را درون خویش محقق میسازند و سپس برای تحقق آن در جامعه میکوشند.
دفاع از عدالت در حاکمیت طاغوت، امکانپذیر نیست؛ بهویژه با توجه به جامعیت اسلام و نیازهای انسان تا زمانی که تمام نهادها و ساختارها (نه فقط ساختارهای اقتصادی) به سمت اسلامی شدن حرکت نکنند، تحقق عدالت، حداقل و در حد رفع برخی نیازهای مادی از برخی انسانها خواهد بود.
از این رو میتوان گفت انقلاب اسلامی مهمترین مصداق عدالتخواهی جامع پس از ائمه(ع) است.
اگر کسی به نام عدالت، خواسته یا ناخواسته سبب از بین بردن سرمایة اجتماعی نظام اسلامی شود، به محرومین ظلم مضاعف کرده است؛ زیرا اولاً امید را که بالاترین سرمایة انسان است از بین میبرد و ثانیاً سبب نادیده گرفته شدن فعالیتهای بعدی میشود.
3. مبارزه با ظلم و مطالبه عدالت نباید بستری برای تضعیف مهمترین مصداق عدالت در دوران غیبت یعنی انقلاب اسلامی شود.