خلاصه ماشینی:
"اهالی محل مرا که ستم به بیست و چهار رسیده بود و جزئی تحصینی در معقول و منقول کرده بودم بجای پدر و برادرم پذیرفتند و مدت نه سال این ریاست و امامت من امتداد یافت در این مدت مرا مخالفتی نامه با امر بهائی بود زیرا بکلی از همه چیزش بیاطلاع بودم ولی پیوسته مایل بودم که از؟؟؟ق آن آگاهی جسته اگر حقیقتی در اوست بپذیرم و الا برادرم را از آن منصرف کنم تا آنکه در سن سی و سه سالگی با حضرات بهائی آن هم از طبقه زردشتی طبعا ارتباطی پیدا کردم و کتبی بمن دادند و همینکه یکی دو جلد از کتب ایشان را خوانده فسادی نکرده و اذیتی ننمودم از اطراف ارسال کتب و رسائل و دعوت تامها و تقاضای صحبت و ملاقات از جانب حضرات شروع شد و چون عادت حضرات است که از ابتداء کتب و کلمات را مفتضحه نداده رسائل مفیده را که دامگاهیه ایشان است میدهند اینست که تا سر منزل اطلاعات کافیه مسافتی پیدا میشود بالجمله بعضی کتب را که از آن جمله بود کتب بیان نادر سال پیش از نشر کشف الحیل ندیده بودم باری هنوز حق و بطلانی تشخیص نداده و بر سراطی نایستاده بودم که در جامعه بمتابعت آن مذهب متهم شده مجبور بر ترک محراب و منبر و هجرت و صفر گشته از تفت و یزد مهاجرت کردم همان مهاجرتی که اینک چهل و چهار سال از عمر آن میگذرد چون در سنه 1320 قمری بسمت تهران هجرت کرده چند ماهی در اردستان و چندی در عراق و همدان بسر برده بالاخره بطهران رسیدم خبر انقلابات یزد را که بر اثر حرکات خوب یابد میرزا محمود دوغ آبادی مشهور بفروغی و ابن ابهر دو مبلغ مشهور بهائی رخ داده بود مسموع افتاد و معلوم شد که در آن حادثه بزرگی که هشتاد و چهار نفر از بهائیان یزد مقتول شدند دو نفر هم از فامیل من؟؟؟؟ام کذبا جزو بهائیان یزد هدف سهام انتقام گشته با حال رفت آوری جان دادهاند(یکی شیخ محمد نام داشت اندک شبتی در میان بود و دیگر سید مرتضی داماد خواهرم بود)با اینکه مقتضی بود که بواسطه این تلفاتی را که من دادهام و حتی املاک و هستی خود را در این راه باختهام بیک طرفی از مخالفت و مؤالفت نامه بگرایم باز دست از مجاهدت واقعی نکشیده به نیل حقایق میل تامی داشتم و میخواستم عمقا این امر را بشناسم بلی اگر استفادهجو بود ممکن بود بنغمه مطلوبیت و نوای (نه نه من غریبم)که سجیه همه بهائیان است جبران خسارات را از کیسه ایشان بطلبم و بنام بقیه شهداء استفادههائی بکنم چنانکه خیلی کسان کردند."