خلاصه ماشینی:
"داور اینبار هم باز در پی کندوکاو زندگی زنهای پیرامون خویش است.
داستان«کفش سیاه واکسزده»ماجرای اسبابکشی زوج جوانیست به خانه مردی که روی صندلی چرخدار زندگی میکند و توان ایجاد ارتباط ندارد.
نمادی از یک زن ایرانی که فقط شنونده است و با حربه سکوت و تکسرفههای ناخواسته،اعتراض خود را فریاد میزند.
زن که قرار است اختری باشد در زندگی مرد تبدیل میشود به آینه دق او.
و شوهر در تنهایی خود در انبوهی از هراس و (به تصویر صفحه مراجعه شود) بیم و التهاب و تردید زندگی میکند.
»(ص 44)در واقع این زن است که با سکوت خود مرد را به ورطه جنون میکشد.
زنهای داستانهای میترا داور در این مجموعه اغلب یا مادرند یا همسر و به هرحال در راه پاسخ دادن به انبوهی سوال از پیش طرح شده گام برمیدارند.
سه مجموعه داستان اخر میترا داور او را به عنوان نویسندهای خوشفکر و پرشتاب با تنوع سوژه و مضامین انتخابی معرفی میکند."