خلاصه ماشینی:
"فرض دیگر؛روزمرگی نوشتن را در کدام رده قرار میدهیم؟منی که مینویسد با منی که نمینویسد در فروپاشی سهیم میشود.
نوشتن از مؤلفانی که در دورهء حیات خود به انتشار تمام و کمال آثارشان نپرداختنتد و پس از آن نیز به نابود کردن[یا تظاهر به نابودی]آثار خود راضی بودهاند،کلیشهیی به تمام معنی است.
سه شعر از فرناندو پسوا فقط و فقط برای خود نوشتن.
این برجستهسازی یک فریب است در جهت محو حقیقتها.
تنها ممکن است منی در من به تأیید شعر او برخیزد که من دیگر آن را رد میکند...
شبح پسوا دو بخش عمده دارد؛شبح صبح و بعدازظهر،در روایت ما پسوای بعدازظهر شبحی در متن است.
نوشتن از یک زندگی بدون کنش،اعتراف به ننوشتن است.
بعدازظهر پسوا به شبی منجر میشود که تنها من اضافی آن خود اوست.
* سه شعر از فرناندو پسوا Fernando Pessoa برگردان:دومان ملکی (به تصویر صفحه مراجعه شود) چشمانات رو به ملال میروند چشمانات رو به ملال میروند گوش نمیدهی چه میگویم."