خلاصه ماشینی:
"اکنون به نظر میرسد که بحران پایان یافته باشد، چرا که شرایط بازار ثبات پیدا کرده است و اوضاع به سرعت رو به بهبود میرود،گرچه باید پذیرفت که این کشورها هنوز با اصلاحات ساختاری درازمدتی روبهرو هستند،ولی نکته اساسی اینست که رویدادهای دو سال گذشته پرسشهای مهمی را مطرح کرده است: به چه دلیل این کشورها دستخوش بحران شدند؟چرا برنامههای سیاستی صندوق بین المللی پول که در کشورهای اندونزی،کرهجنوبی و تایلند به کار گرفته شده بود،نتوانست به سرعت رکود شدید و سقوط بازارها را متوقف کند؟ بیثباتی مالی عوامل بسیار زیادی ممکن است برای شروع و گسترش بحران آسیا موثر بوده باشند،ولی آنچه اکثریت کارشناسان در آن اتفاقنظر دارند،اینست که عامل اصلی بیثباتی مالی بوده است که چهار جنبه را دربرمیگیرد:نخست آنکه،بسیاری از نهادهای مالی و شرکتهای بزرگ این کشورها وامهای خود را به ارز خارجی-آنهم بدون پشتوانه کافی-دریافت کرده بودند؛در نتیجه،در برابر کاهش ارزش پول آسیبپذیر شدند.
با حمله سرمایهگذاران خارجی و داخلی برای خارج کردن سرمایهها،چرخه باطلی به وجود آمد:ارزش پول کاهش یافت و باعث شد نهادهای بیشتری در پرداختهای خود ناتوان شده و خروج سرمایه نیز تسریع شود،از طرف دیگر،پس از آنکه برنامههای حمایت شده صندوق بین المللی پول به کار گرفته شد، بسیاری از رویدادهای نامطلوب باعث تشدید این نابسامانیها گردید:رخدادهای سیاسی و تامل در اجرای سیاستهای توافقشده موجب شد تا مقامات مسوول نسبت به تعهد خود برای اصلاح برنامهها تردید کنند:در اوج بحران،اطلاعات ناراحتکنندهای (بهویژه در مورد کاهش ذخایر بین المللی)افشا شد؛و در اندونزی،تعطیلی اجتنابناپذیر بانکهای مقروض و ناتوان تنها با تضمینهای سپرده محدود انجام شد؛به علاوه در مورد میزان واقعی در دسترس بودن بستههای تامین مالی اعلام شده تردید وجود داشت."