"بهار دلم شذی ناصرینژاد مژده آمد که بهار است.
میآید آب چشمه روان میدهد آشتی را نوید، میآراید بنفشههای بنفش را به سبزههای سبز، میرقصاند گنجشکان را بیواسطه روی شکوفههای گیلاس.
نگاه کردم در آب روان، و دیدم چهرهام را در چهره زمان، که ذرهای بودم در دل خاک، روییدم و چیدم یک سبد گیلاس.
دیدم که با مژده حیات میدهد شکوفه گیلاس..."