خلاصه ماشینی:
"نان قندی دست بدست میگشت و مرتب از جیب یکی به جیب دیگری فرو میرفت اما افسوس که حجم این قطعه نان مرتبا نیز تغییر مییافت و هنگامیکه آن دو بر اثر بی- رمقی خسته و نالان و نفس زنان و خون آلود دست از زد و خورد کشیدند،چیزی از آن نان قندی باقی نمانده بود،در حقیقت علت جنگ یعنی قطعه نان نابود و از هم پاشیده شده و بصورت ریزههائی در آمده بود که به دانههای ریز شنی شباهت کامل داشت که با آن مخلوط گردیده بود.
این نمایش،منظرهای را که در آن بودم در غمگینی فرو برد و نشاط آرامی را که قبل از دیدن این انسانهای کوچک روح مرا در خوشحالی فرو برده بود بکلی نابود ساخت و من در آنجا زمانی دراز با اندوه فراوان در خود فرو رفتم در حالیکه مرتبا با خود میگفتم: «مسلما سرزمین با شکوهی یافت میشود که در آن نان معمولی را،نان قندی(شیرینی)مینامند و این نان قندی آنقدر نایاب و خوش خوراک و اشتها آور است که کافی است به تنهائی جنگ و ستیز و برادر کشی واقعی را بر پا سازد و!»"