خلاصه ماشینی:
"بزرگ علوی گوته و ایران گویند وقتیکه ناپلئون یوهان ولفانگ گوته1نویسنده"فوست"2را در شهر؟؟؟ملاقات نمود اولین اظهاری که گوته در غیاب ناپلئون راجع بوی کرده است چنین بوده"این مرد از دشمنانش بزرگتر است"اما اظهار مرد بزرگی که از دشمنانش بزرگتر بود راجع به گوته نیز بهمین اندازه جالبتوجه است که میگوید"این آدم است"3و در واقع تنها کسی را که تمام بزرگان اروپا با اتفاق آرا از میان ملت المان بزرگ میشمارند،همانا گوته است که خود آلمانها او را پرستش نموده و"فوست"شاهکار او را کتاب مقدس ملیت آلمانی میپندارند.
اما حتی شیطان هم بالاخره نمیتواند فوست را که در حقیقت خود گوته است راضی نماید،چنانچه بتواند بگوید:"ای دقیقه!چقدر زیبا هستی تو، چه خوشبخت هستم من!" اینجاست که گوته وزیر عصر،شاعر،فیلسوف،نویسنده،حجار،نقاش،طبیعیدان،معدنشناس، ریاضیدان،بالاخره غوطهور در دریای علم از همهچیز اروپا بیزار شده،بزبان خود گوته بشرق هجرت4 و خود را با ذوقوشوق در اغوش باز عقاید و افکار آزاد مشرقزمین میافکند."