خلاصه ماشینی:
"دلوز در این مقاله با طرح مفهوم خلاقیت در فلسفه و سینما و ذکر مصادیقی از هر دو قلمرو،سرانجام بدینباور دست مییابد که میان اثر هنری و عمل، مقاومت و همچنین مبارزه مطبابقتی بنیادین وجود دارد.
اگر همه نظم هایی را که از طریق کنش خلاقانهشان تعریف میشوند ردیف کنم،میتوانم (به تصویر صفحه مراجعه شود) بگویم محدودیتی وجود دارد که در همه آنها مشترک است؛محدودیتی که در همه این سلسلههای ابداعی، ابداع کارکردها،ابداع مجموعههای دیرش-حرکت و ابداعات مفاهیم مشترک است؛فضا-زمان است.
اگر همه این نظمها باهم ارتباط میگیرند،این در سطح آن چیزی است که هیچگاه برای خود آزاد نمیشود بلکه در همه این نظمهای خلاقانه در معنای تشکیل فضا-زمان به کار گرفته شده است.
دیگر چیزی جز دست در کار نیست که بتواند حقیقتا اتصالات قسمتهای مختلف فضا را به وجود آورد و برسون بیشک بزرگترین سینماگری است که ارزشهای ملموس را دوباره وارد سینما میکند،نه فقط به این خاطر که او میتواند در تصاویرش به طور تحسینآمیزی دستها را به کار بگیرد.
این مسأله چه معنایی دارد؟ شخصیتهای داستایفسکی بهطور دائمی در شرایط اضطراری قرار گرفتهاند و همان هنگام که در شرایطی چنین اضطراری قرار دارند که مسأله مرگ و زندگی است،میدانند که هنوز مسائل اضطراریتر هم در کار هست اما نمیدانند چه مسائلی و این آن چیزی است که متوقفشان میکند.
فرض کنیم اطلاعات چنین چیزی باشد؛نظام کنترلی اسمهای رمز که پایگاههایی در یک جامعه معین دارند؛در مقابل چنین شرایطی یک اثر هنری چه کاری میتواند انجام دهد؟از اثر هنری سخن نگوییم بلکه بگوییم دستکم ضد اطلاعاتی وجود دارد."