خلاصه ماشینی:
"کتاب:ساعتهایی که آبستن هزاران حادثهاند *فرحناز علیزاده (به تصویر صفحه مراجعه شود) روز هزار ساعت دارد نوشتهء فریدون حیدریملکمیان ناشر:نشر افق چاپ اول 7831 رمان«روز هزار ساعت دارد»کار حیدریملکمیان،با دیدگاه من راوی گذشتهنگر؛شامل سه فصل،اوکار-سراندیب-دساتیر، است.
من راوی،کسیست که به بیان دغدغههای درونی میپردازد،چراکه دغدغه خودشناسی،هستیشناسانه و فردی دارد؛در این رمان که گفتارمحوری را سرلوحه کار خود قرار داده و کانون روایت را بیشتر بیرونی در نظر گرفته تا درونی، خواننده کمتر با آلام و دغدغههای شخصیت اصلی(باقی)روبهرو است.
وجود سنت قصهگویی و نقالی،بیان زندگی گذشتگان،سرگذشت افراد خانواده،وجود خرده روایتهایی چون ماجرای امانی و شوهرش،فرصت را از راوی برای بیان انگیزه کنشها گرفته است.
راوی تنها اشاره مختصری به این مسئله دارد که؛ به علت برخورد بد مردم،در پی پس دادن مردگان ملک میانی توسط خاک،برای آسودگی و مرگی خوش،برای اینکه جایی روی این خاک پیدا کند تا بتواند در آن با فراغ بال بمیرد و دفن شود،راهی سفر میشود.
بیان ماجرای بچهدار شدن امانی و شوهرش که توسط اسد امد دعاگردان یاسوری به غلط انجام میپذیرد-ماجرای زندگی برادران باقی،به خصوص ابلاسن و نحوه زندگان او در یک فصل مجزای ده صفحهای(درحالیکه گاه فصلهای داستان فقط یک صفحه است)از این نوع خرده روایتها محسوب میشود.
این نشانههای مدور در ابتدا و انتهای رمان که نگاهی اسطورهای نیز هست،این سؤال را ایجاد میکند؛که آیا باقی همراه رعنا در باغی در طیران ساکن خواهد شد؟یا آنکه از آنجا نیز مانند آژگلوم به مکان دیگری خواهد رفت؟براستی محل دفن باقی کجا خواهد بود؟ این نوع شباهتهای متنی و نشانهها ما را به این نتیجه میرساند که،حیدری هنگام نوشتار اثرش،تحت تأثیر داستانهای پستمدرنیستی بوده است."