خلاصه ماشینی:
"«از ایوان حادثه» انتظار «آوازهای سبز» غصهدار مثل یک مورچه با لانه ویرانش در سیل جوانیم را این چراغ هرگز روشن نشده در صندوقی میگذارم و به باد صرصر میسپارم..
* جوانیم را به باد میسپارم تابی هیچ افسوس فریادی به قیمت زندگیم در ضیافت فربگان لجن بر آرم...
* کسی نمیداند دستی که تیغستانی شد دستی بود که سرمایش را با گرمای محجوب کنار پستانهایم میگرفتم.
* ای دستهای برادر ای دستهای برادر چه کسی با من میاید و جوانیش را به باد میسپارد تا با توشه فریاد به سفر رود و در کوچههای سکوت بیامان،سنگ بیاندازد..
و در جوانی تند خوی باران چه صداقتی در کلام تو بود که با زبان ترش گوجههای نارس زبان کودکانهی بادامهای سبز جوان، با کاروان حله میخواندی: «شراب بنوشیم و با صداقت باران حرف بزنیم که صدای شاعر همیشه آفتابی باد!» چه سبز میخواندی چه سبز بودی که در دستهای نقرهایات برگ مسرور بود."