خلاصه ماشینی:
"داستان به ظاهر اخلاقی آن با ساخته شدن پینوکیو و تلاش ژپتو برای فرستادن او به مدرسه آغاز میشود.
پینوکیو در راه مدرسه برای دیدن یک نمایش عروسکی کتابهای خود را میفروشد و در آنجا به خاطر ایجاد اغتشاش از جانب مدیر نمایش تنبیه میشود.
اما مدیر با دیدن التماسهای دروغین و نمایشی پینوکیو او را میبخشد و پولی را که آدمک چوبی برای دیدن نمایش از بابت فروش کتابهایش به تماشاخانه داده،چند برابر بیشتر به او بازمیگرداند.
اما این اثر است که به آفرینندهء خود امکان میدهد تا در مقام آفریننده ظاهر شود.
4» قبل از اینکه این پیشنهاد را عملی کنیم،پینوکیو خالقش را به زندان میفرستد(!)و ما را با اثر هنری جدید و تازه تولدیافته روبهرو میکند5.
پینوکیو فرار میکند و بهطور اتفاقی و به عبارتی دیگر به شکل غیرمستقیم با آثار هنری پیش از خود روبهرو میشود.
اثر هنری جدید با حفظ فرم خود،مفهوم فرم را در آثار پیشین دگرگون میکند (حرکت فرانمایشی)،و این درست جایی است که پهلوان کچلها از دیدن پینوکیو شاد میشوند و نمایش خود را بر هم میزنند و از بین تماشاچیها خودشان را به او میرسانند،در آغوش میگیرندش و او را برادر خطاب میکنند.
صاحبان هنر یا مدیران هنری نیز که بخش چرخهء اقتصادی را در دست دارند و وابسته به مخاطبان خود هستند،با این اثر جدید رابطهء خوبی ندارند.
دنیای ناخودآگاه ژپتو،با اشارات بیپایان به عناصری که با ناخودآگاه جمعی در ارتباطند،دنیای اطراف اثر هنری را میسازند و در انتها آدمک سازندهء خود را در میان یکی از همین عناصر،در شکم ماهی،همچون قدیسی که مورد تنبیه خداوند قرار گرفته،پیدا میکند و او را نجات میدهد."