خلاصه ماشینی:
"شوهرش بیآنکه به فکر خود باشد،در سرما و توفان به صید میرود،و زن هم از صبح تا شام سرگرم کار است.
ژانا برمیخیزد، روسری ضخیمی را به روی سر میاندازد،فانوس را روشن میکند و از کلبه خارج میشود تا ببیند که آیا دریا آرام شده است؟هوا روشن شده است؟فانوس دریایی کار میکند؟از قایق شوهرش خبری هست؟اما روی آب چیزی به چشم نمیخورد.
ژانا نزدیک آستانهی در ایستاده است و فکر میکند:«اوضاع بیوهزن خرابه،با اینکه دو تا بچه بیشتر نداره،ولی همهی مسوولیتها به گردن خودشه.
ژانا لرزید و از روی صندلی برخاست،«نه،بازم کسی نیس!خدایا،چرا این کار رو کردم؟حالا چهطور تو چشماش نگاه کنم؟»ژانا به فکر فرو میرود و مدتی دراز کنار تختخواب مینشیند.
ناگاه در باز،و جریان هوای تازهی دریا به اتاق وارد شد،و ماهیگیر قدبلند و گندمگون در حالی که تور پاره و خیس خود را بر دوش میکشد پا به اتاق میگذارد و میگوید: «منم،ژانا!» «آه تویی!» ژانا این را میگوید و در حالیکه نمیتواند به چشمهای او نگاه کند،میایستد."