خلاصه ماشینی:
"هنر باید همیشه بین تماشاچیان باشد،و دقیقتر،حساستر و صحیحتر از همه بنگرد،اما در زمانهی ما هنر تنها با پودر و اتاق گریم آشناست و از صحنه به نمایش گذاشته میشود،گویی در دنیا دو هنر وجود دارد و با داشتن اطمینان از بودن یک رزرو،دیگری میتواند با خیال راحت به خود اجازهی فساد-که معادل خودکشی است-را بدهد.
هنر به نمایش گذاشته میشود،درحالیکه باید در ردیفهای آخر سالن و در گمنامی غرق شود،بدون اینکه آگاه باشد که کلاه سرش در حال سوختن است1.
بالاخره معجزه در این است که وقتی مترجم در حدود پنج سال پیش نگاهش به پنجره افتاد نمیدانست از چه چیزی بیشتر حیرت کند.
مترجم از خود سوال کرد:"این یعنی چه؟چه اتفاقی در آنجا میافتد؟" چرا امروز(علیرغم چنین هوای توفانی)آنجا چنین آرام است؟با توجه به آنچه ما به آنجا میفرستیم،در آنجا باید رود خون جاری باشد."