خلاصه ماشینی:
"پشت آینه (به تصویر صفحه مراجعه شود)محمد معتضدی بطری آب را به گلویش سرازیر میکند،تکهی تیزی را با لبهایش میگیرد،چند لحظهای به همان حال میماند،گاهی لبهای کرختش را شل میکند،نیزهی یخی بیشتر به دهانش فرومیرود،عاقبت منشور تیز یخ به نرمی کامش مینشیند(از آنجا تا مغز راهی نیست)،بافت را پاره میکند،چند رگ کوچک ناآرام میجوشند،مادر رگها هنوز آرام است،جادهی یکطرفهای است برای سلولهای سرخ خونآلود خون،بیدغدغهی خوب و بدشان...
سالها گذشت تا امید این را فهمید که تن سرد مرگ چندان چندشآور نبود،اگر درپی آن پوسیدگی در کار نمیبود، چون سرفصل قسمتی از خاطراتش با جملاتی شروع میشد در مورد پوشش رگها و پوست و زشتی دردناکی که زیر آن نهفته بود.
دانشکده را رها کرد،بعد از دو سال به اتریش رفت و در یکی از دانشکدههای آن کشور ژنتیک خواند و زمانی که به ایران برگشت تنها شباهتی که به خودش داشت این بود که هنوز هم به چیزی اعتراض نمیکرد و سهمی را که سرنوشت به او میداد قبول میکرد،حتا با غصه و درد؛مثل زمانی که به جدایی نرگس اعتراضی نکرد و این رفتار او نرگس را تا مرز آشفتگی روانی برده بود.
و امید در مورد مرگ با خنجر یخی به او گفته بود: کمترین درد بهخاطر احترام به سکوت؛ کمترین وحشت بهخاطر بیگناهی آب؛ کمترین خونریزی بهخاطر توجه به روح ظریف انسانها؛کمترین بازشدگی زخم(به علت آنکه همهچیز در داخل میگذرد و این هم به دلیل تیزی فوق العادهی یخ)و عجیبترین و مرموزترین نوع مرگ بهخاطر احترام به شرافت انسانی،چراکه خنجر بعد از مدتی با گرمای محیط آب میشود و راز این مرگ برای همیشه سر به مهر خواهد ماند."