خلاصه ماشینی:
"(به تصویر صفحه مراجعه شود) رضا مقصدی با«لنگرود»چشمش وقتی که در برابرش ماندم انبوه خاطرات پریروزین از دوردست ساحل«چمخاله»جان گرفت.
دریا پاروزنان کنار دلم بنشست.
ناگاه ابری سیاه جامه برآمد این سینهی کبود مرا در میان گرفت.
در چشمهای او اندوه یک درخت تناور بود اندوه یک درخت که میخواست زیبا شود شکوفه کنند سایه آورد.
هیهات رگبار مرگ آمد و او را نشان گرفت.
(به تصویر صفحه مراجعه شود) دو شعر از منصور ململی همیشه در بازگشت...
همیشه در بازگشت ماه برزیگران سفر میآرایند میان زمزمههای جلیل گندم و روشنایی خفتهء درهها.
شب بخیر دسدمونا1 نمیبینی که خستهام حالا که افقی سرشار از گریههات را بر شانه دارم پس با زبان مردگان سخن بگوی که این چهرهء خوابیده در برف امیلیاست که کنار تو مرده است بیآنکه بداند در انبوهی مرگ و سایهها دیگر در جهان زاده نخواهد شد.
شب بخیر دسدمونا.
دسدمونا و امیلیا دو قهرمان شکسپیر هستند."