خلاصه ماشینی:
"این تقاضا و پیشنهاد را از آنرو کردم که خود آقای مدیر نامۀ فرهنگ میدانند تا ده سال قبل که هم دستگاهبیش از سنوات اخیر در تربیت و آموزش دانشآموزان و دانشجویان بذل سعی و جهد مینمود و هم شاگردان درسخوانتر و بیشتر طالب علم بودند در دبیرستانها مناظرات و محاضراتی بود،دانشجویان در موضوعات مختلفه ادبیو فلسفی دقت و ممارست ومطالعه میکردند و حاصل زحمات خود را بصورت مناظرههای مختلف در مجالسی کهبا حضور دانشمندان شهر در طالار دبیرستانها منعقد میگردید بسمع حضار میرسانیدند،اغلب طرفین مناظرهبرای غلبه بر حریف بگفتار بزرگان و نویسندگان خارجی تمسک و توسل جسته،آثار و عقائد آنان را برهانقاطع میانگاشتند و این روش هر قدر بشیفتگی جوانان ما بر آثار خارجیان میافزود آنانرا از شناسائی و معرفتبحال و آثار جاویدان بزرگان میهن دور و مهجور مینمود و خوشنودم که خودتان قبلا باین نکته متوجه بودهو ضمن مقالۀ سرآغاز تقریبا متذکر شدهاید حقیقة هم باید نامۀ فرهنگ که بخامه و همت جامعۀ لیسانسیههایدانشسرای عالی نوشته و نشر میشود این خدمت بزرگ را بجامعۀ ایران بویژه جوانان ارجمند و دانشجویان گرامیما کرده،بآنها بفهماند:«این لفظ ایرانی در چه چیزها همگان را مشترک میسازد،دیروز چه داشتهاند و امروز»«چه دارند و برای فردا باید چه بکنند و اگر سستی نمایند چه چیزها را از کف خواهند داد...."