خلاصه ماشینی:
در رفتارش هیچشتابی دیده نمیشد، اما چشمانش مالامال از ولع و شور برای اجرای پروژههایی بود که فقط از عناوینش خبر داشتیم؛ پروژههایی اغلب در حالوهوای تاریخ صدسالة اخیر هنر و عکاسی ایران، که خودش هم میدانست فقط بهیمن آن حافظة برلیان بینقصش امکان "شدن" دارد.
هنوز هم همان نیت را دارم، هرچند در موقعیتی دیگر: "حالا که عکاسی ما بهحدی از بلوغ رسیده که بخواهد به گذشتهاش نگاه کند و به داشتههایش ببالد و هر چیز خارج از سلیقة روز را با انگهای فوری، بلافاصله از خویش نراند، تجربیات سالهای 1350، 1360 و 1370 حمیدیان در عکاسی طبیعت، چه لذتبخش و پرافتخار مینماید.
او در دههای این تجربهها را ازسرگذراند، که در ایران نوعی عکاسی آزاد، خودانگیخته و هیجانزده (آنچنان که در سنت دهههای 1960 و 1970 شرق امریکا متداول بود)، میان مراکز دانشگاهی ما رواج داشت.
او معتقد به آن سنتی از عکاسی است که عکس را قائم به کیفیتهای بصریاش میداند.