خلاصه ماشینی:
بروشور کار را که در واقع یک دفترچهی راهنمای استفاده از دستگاه است به دستتان میدهد و میگوید تا قبل از رسیدن نوبتتان دفترچه را به دقت مطالعه کنید.
چند دقیقه بعد وقتی شمارهتان همراه دو نفر دیگر خوانده میشود به سمت میزی هدایت میشوید که ژتون استفاده از دستگاه را به شما میدهند و هر کدام از شما سه نفر نقشی را قبول میکنید کارگردان، بازیگر و تماشاگر و بعد به سمت دستگاه میروید.
"نیما دهقانی" طراح و دراماتورژ این اجرای محیطی معتقد است "شیوهی صحیح استفاده از دستگاه" یک تئاتر نیست.
این یکی شدن دستگاه و انسان را در آن بخش تک گویی هملت میبینیم که بازیگر در یک دستگاه است و با انداختن ژتون به دستگاه کارش را شروع میکند.
یکی همان بخش تکگویی که در دستگاه انجام میشد و دیگری بخشی که تماشاگر در سالن انتظار نشسته و منتظر است به دیدن این تکگویی برود و در این میان از طرف کسانی در نقش راهنمای سالن مدام از این طرف به آن طرف برده میشوند و دایم در حال دیده شدن هستند.
به نظرم این بخش و این مدام درحال دیده شدن که هم از طریق یکی از راهنمایان که مجهز بودن سالن به دوربین مدار بسته را به تماشاگر تذکر میدهد و هم بقیه راهنمایان که از بالکن مراقب تماشاگران هستند خیلی مهم است.
یعنی میخواستیم تماشاگران یک نفر یک نفر کار را ببینند و بروند ولی چون حراست تئاتر شهر اصرار داشت که همهی تماشاگران با هم وارد شوند و با هم بیرون بروند مجبور شدیم این کار را بکنیم.