ملخص الجهاز:
"شعر سعت حضور رفیعه هزاره بودنت ترکیب مبهمی از رنگهاست در«بنفش»اندیشهات رازی پنهان است، که عرفان میانگارد وسعت«آبی»تو،از دل کوچک من -که میگویند اندازۀ دریاهاست- «آبی»تراست «خاکستری»از تو ریشه گرفت «زرد»از تو جوان شد وحشیتری از«سبز»حیات وحشیتر از«قرمز»وحش تو گویی که شرمگینیات را از«صورتی»دزدیدهای و وقارت را از«قهوهای» عمق«سیاهی»تو را هیچ رنگ«سفیدی»پر نمیکند و«سفیدی»ات را هیچ لکهای رنگین باید که با تو«بیرنگ»بود تا تو را داشت ولدی عزا {Sاین جامۀ سیاه فلک در عزای کیست#وین حبیب چاک گشتۀ صبح از برای کیست#این جوی خون که از مژۀ خلق جاری است#تا در مصیبت که وبرماجرای کیست#این آه شعلهور که ز دلها رود به چرخ#ز اندوه دلگذار و غم جانگزای کیست#خونی اگرنه دامن دلها گرفته است#این سختدل به دامن ما خونبهای کیست#گرنیست حشر و در غم خویش است هرکسی#در آفرینش این همه غوغا برای کیست#شد خلق مختلف ز چه در نوحه متفق#زین گونه جن و انس و ملک در عزای کیست#ذرات از طریق صدا نوحه میکنند#تا این صد از نالۀ اندوه فزای کیست#صاحبعزا کسی است که دلهاست جای او#دلها جز آنکه مونس دلهاست جای کیستS}وصال شیرازی یبایی انتظار ایرج رشوند ساکت و آرام میستاید،پرتو خورشید صداقت روستا را در لابلای برگها جیکجیک گنجشکها خروش رود روح عرفانی باغ نسیم خنک بهاری و گردش آب در کرتها همه میخوانند در تقدیسی نو دستان پیرمرد روستایی را در جستجوی بیل و داس آغاز روز دهکده است پیرمرد داس بر کمر بیل بر دوش بقچۀ حقیر نان و پنیر در دست راه مزرعه دارد در پیش با چهرهای آرام مصمم رنجکشیده و دردآلود با لبانی بیگانه با دروغ با دستانی پرغرور بیل میزند بر آب رود و به پای هر سپیداری میبخشد رایگان نبض طراوات را در لابلای برگها نوری مانده است برگی روشن از درخت میافتد دستان پینهبستهای میگیرد لقمهای -نان و پنیر- سهرهای میخواند از فراز شاخسار سپیداری بلند سفرهای را میبندد ظهر را پایانی است و دیگر بار فردا با طلوع سپیده چشمان مزرعه نگران مرد روستایی در فراسوی دشت میپاید آب را چه زیباست انتظار سبزهها برمیخیزند در آستانۀ طلوع خورشید آبشار همچنان میخروشد سرد جویبار میرود تا پای سپیدار مرد روستایی در کشمکش زمین با سالهای رنج به دست دارد بیلی کهنه زمین گامهای مرد را میفهمد کبوتری میخواند سهره پر میکشد مرد روستایی آب را میفهمد و خاک را و مزرعه را که همیشه منتظر است"