ملخص الجهاز:
"غفلت از روایات به دلیل پیوندی که پیشوایان معصوم«ع» با قرآن دارند، سخنان و رهنمودهای آن بزرگواران باید همواره مور استفادة مفسران و قرآنپژوهان قرار گیرد؛ بنابراین عدم آگاهی از روایات معصومین«ع» یا عدم استناد به گفتار آنان در تفسیر، خود یکی از آسیبهای بزرگ فهم صحیح قرآن است؛ زیرا در بسیاری از موارد بدون توجه و تمسک به روایات، مقصود و مراد واقعی آیات برای قرآنپژوه روشن نخواهد شد.
امام محمدباقر«ع» در این باره میفرماید: «ان القرآن واحد نزل من عند واحد ولکن الاختلاف یجیء من قبل الرواه: قرآن یکی است و از جانب یک خدا نازل شده است و اختلاف بر سر قرائت آن از سوی راویان [قاریان] صورت گرفته است» و چون پیامبراکرم«ص» قرآن را به یک قرائت برای مردم خوانده است، مفسر باید آیات این کتاب را طبق قرائت واقعی تفسیر کند وگرنه در بسیاری از آیات مقصود حاصل نمیشود.
بیتوجهی به بطن آیات از روایات پیشوایان معصوم چنین استفاده میشود که آیات قرآن همان گونه که دارای معانی ظاهری هستند، معانی ژرف و پنهانتری نیز در نهان دارند که باطن آنهاست و این معانی باطنی را با تسلط به زبان عربی و رعایت اصول و قواعد ادبی نمیتوان پیدا کرد.
اولین عامل آسیبزا در فهم صحیح آیات قرآن «تفسیر به رأی» است؛ یعنی قرآنپژوه بدون توجه به گفتار و روایات پیشوایان معصوم«ع»، پیشداوریها و آرای خود را اساس کار قرار دهد و براساس آن آیات قرآن را تبیین و تفسیر نماید."