ملخص الجهاز:
"اکنون با عقیدهء مؤلفین فارس و تاجیک در این باره آشنا شویم:مؤلف فرهنگ«غیاث اللغات»غیاث الدین محمد رامپوری در شرح واژهء زرتشت نوشته است: «زردتشت و زردشت و زردهشت لفظ اول و ثانی به ضم حرف سوم و لفظ ثالث به ضم دال و ها نام مردی از نسل منوچهر،شاگرد فیثاغورس،در زمان گشتاسپ دعوی نبوت کرد و دین آتش پرستی وضع ساخت و مجوس پیغمبر دادند و نام او را ابراهیم گویند و کتاب ژند که ساختهء اوست،آن را آسمانی دانند و این اسم مرکبی است از لفظ زر و کلمهء دشت که به معنی بد و زشت است و گاهی دال لفظ دشت را به تای فوقانی بدل کنند و گاهی بعد دالها زاید کنند.
همچنین در شرح کلمهء«زرتشت»مینویسد:«به روایتی ابراهیم پیغمبر(ع)است به زبان سریانی و به روایتی که شمس فخری تقریر میکند زردشت و زرداشت و زردهشت یک است و برزین هر دو امامان ملت ابراهیم پیغمبر(ع)هستند و گفته: چگونه میتوان در ملک او کرد حدیث مذهب بر زین و زردشت» مولانا شمس الدین محمد کشمیری میگفت: «زردشت که او را زرادشت و زرهشت نیز میگویند، شخصی بود از نسل منوچهر و دعوی پیغامبری کرد."