ملخص الجهاز:
"غروبی سرد و حزنانگیز بر پنجرهء قهوهخانهء مشتی سایه انداخته بود.
» -مشتی صابر رو عشقه.
اما انگار حال و حوصله درست و حسابی نداشت.
نگاهش را از پشت پنجرهء بخار گرفتهء قهوهخانه به قطرههای باران که بر نیزارهای حاشیهء رود میخورد دوخته بود.
-هر روز که از مدرسه برمیگشت،قبل از رفتن به خونه،از حاشیهء بیشهزارهای کنار رودخونه میگذشت و سر راهش سری به من میزد...
استکانهای خالی را از روی میزها برداشت و دوباره یک سری کامل چای برای همهء مشتریها ریخت.
-به جون مشتی صابر من مهندس...
دوباره پاکت سیگار را از جیب جلیقهاش بیرون آورد؛ و بعد کبریت را.
آستری را از روی شانهاش برداشت و چند بار بر پیشانیاش کشید.
صدای آوازهخوان شبگرد،بیشهزارهای ساحلی را درمینوردید: «خدایا خونهام امشب چه دوره زمین برفه همه ججا لخت و عوره تو این شهر غریب و بینشونه دلم داره میسوزه عین کوره..."