خلاصة:
ﻣﻨﺎزﻋﺎت و ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻫﺎی ﻣﺬﻫﺒﯽ از وﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎی ﺑﺎرز ﺷﻬﺮﻫﺎی اﯾﺮان در ﻗﺮون ﻣﯿﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. در واﻗﻊ در اﯾﻦ دوران ﻣﻨﺎزﻋﺎت ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻣﯿﺎن ﭘﯿﺮوان ﻓﺮق ﻣﺨﺘﻠﻒ اﺳﻼﻣﯽ ﺷﯿﻌﻪ، اﻫﻞ ﺳﻨﺖ از ﯾﮏ ﻃﺮف و ﻓﺮق اﻫﻞ ﺳﻨﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺣﻨﻔﯽ و ﺷﺎﻓﻌﯽ از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮد. ﺷﻬﺮ ری ﻧﯿﺰ از ﺟﻤﻠﻪ اﯾﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﮔﺰﻧﺪ اﯾﻦ ﻣﻨﺎزﻋﺎت ﻓﺮﻗﻪ ای در اﻣﺎن ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﻣﻨﺎزﻋﺎت ﻓﺮﻗﻪ ای در ﺷﻬﺮ ری از زﻣﺎن ﺗﺴﻠﻂ آل ﺑﻮﯾﻪ ﺑﺮ اﯾﻦ ﺷﻬﺮ آﻏﺎز ﺷﺪ و ﺗﺎ اوﺳﻂ دوران ﺳﻠﺠﻮﻗﯿﺎن اﯾﻦ ﻣﻨﺎزﻋﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻣﻨﺎزﻋﻪ ﻣﯿﺎن ﺷﯿﻌﯿﺎن و اﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ ری ﺑﻮد اﻣﺎ از اوﺳﻂ دوران ﺳﻠﺠﻮﻗﯿﺎن و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻫﺎی ﮔﺎه و ﺑﯿﮕﺎه دوﻟﺖ ﺳﻠﺠﻮﻗﯽ از ﺣﻨﻔﯿﺎن آﺗﺶ اﺧﺘﻼف و ﻣﻨﺎزﻋﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﻨﻔﯿﺎن و ﺷﺎﻓﻌﯿﺎن ﺷﻌﻠﻪ ور ﺷﺪ. اﯾﻦ ﻣﻨﺎزﻋﺎت در ﺑﻌﻀﯽ ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﻪ درﮔﯿﺮی ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﭘﯿﺮوان دو ﻓﺮﻗﻪ ﮐﺘﺐ و رﺳﺎﻻﺗﯽ در رد آراء و ﻋﻘﺎﯾﺪ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ، ﺑﻪ روﺷﯽ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ- ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ، در ﭘﯽ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﻮاﻣﻠﯽ زﻣﯿﻨﻪ ﺳﺎز ﻣﻨﺎزﻋﺎت ﻓﺮﻗﻪ ای ﻣﯿﺎن ﺷﺎﻓﻌﯿﺎن و ﺣﻨﻔﯿﺎن ﺷﻬﺮ ری در ﻋﺼﺮ ﺳﻠﺠﻮﻗﯽ ﺷﺪ و ﭘﯿﺎﻣﺪ اﯾﻦ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻫﺎ ﭼﻪ ﺑﻮد؟ ﻓﺮﺿﯿﻪی اﺳﺎﺳ ﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ در راﺳﺘﺎی رد ﯾﺎ ﺗﺎﯾﯿﺪ آن ﮔﺎم ﺑﺮ ﻣﯽ دارد اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻫﺎی دﺳﺘﮕﺎه ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺳﻠﺠﻮﻗﯽ از ﺣﻨﻔﯿﺎن ﺳﺒﺐ ﺳﺎز اﯾﻦ اﺧﺘﻼﻓﺎت ﮔﺮدﯾﺪ و ﭘﯿﺎﻣﺪ اﯾﻦ ﻣﻨﺎزﻋﺎت ﺟﻨﮓ داﺧﻠﯽ و ﻟﻄﻤﺎت اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ری و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺗﻀﻌﯿﻒ ﺟﺎﯾﮕﺎه اﻫﻞ ﺳﻨﺖ و رﺷﺪ ﺷﯿﻌﻪ در اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ .