ملخص الجهاز:
"بر سفائن بنویسند و در مدائن بخوانند که حظ او فر و قسمافضل از شعر،بقاء اسم است،و تا مسطور و مقروء نباشد،این معنی بحاصل نیابد،و چون شعر بدین درجه نباشد، تأثیر او را اثر نبود و پیش از خداوند خود بمیرد،و چون او را در بقاء خویش اثری نیست،در بقاء اسم دیگری چه اثر باشد؟اما شاعر،بدین درجه نرسد،الا که در عنفوان شباب و در روزگار جوانی،بیست هزار بیت از اشعار متقدمان یاد گیرد،و ده هزار کلمه از آثار متأخران پیش چشم کند،و پیوسته دواوین استادان همی خواند و یاد همی گیرد که در آمد و بیرون شد ایشان از مضایق و دقایق سخن،بر چه وجه بوده است،تا طرق و انواع نقد پیشینیان شعر در طبع او مرتسم شود و عیب و هنر شعر،بر صحیفهء خرد او منقش گردد،تا سخنش روی در ترقی دارد و طبعش به جانب علو میل کند،هرکه را طبع در نظم شعر،راسخ شد و سخنش هموار گشت،روی به علم شعر آرد و عروض بخواند،و گرد تصانیف استاد ابو الحسن السرخسی البهرامی گردد،چون غایه العروضین و کنز القافیه،و نقد معانی و نقد الفاظ و سرقات و تراجم."