ملخص الجهاز:
"یعنی هر چه هنرمندان شهرستانی ما، در ذات واقعی تئاتر بارور شدهاند؛ و در تهران به خلق آثار خود دست زدهاند، و دوباره به عنوان کارشناس، داور، به جشنوارههای متفاوت تئاتری شهرستان بازگشتهاند و در مصاحبههای متفاوت و گزارشهای مختلف مسئولین و داوران، این تئوری تکراری را، مداوم گفتهاند...
به راستی کسی نیست بگوید؛ فرق هنرمندی که از شهرستان به تهران رفته است و هنرمندی که در شهرستان ساکن است و دارد قربانی میشود، چیست؟ اصلا به جای این همه، به ظاهر نخبه، که از دل جشنوارهها بیرون میآیند و سکه و سیم میگیرند و الواح رنگارنگ را برای ایشان صادر میکنیم، بیاییم واقعا از خودمان سوال کنیم، اگر در تهران همین سیاست را دنبال کرده بودیم، تئاتری باقی مانده بود که حالا در شهرستان مدعی آن هستیم، چرا تئاتر وجود ندارد؟ مسئولان در تئاتر شهرستان، مسئولین ما به دوگونه انتخاب میشوند.
اکنون ما، با این همه آثار در شهرستان چه میکنیم؟ آیا اگر همة این آثار را بخواهیم به صحنه ببریم، امکانات مالی و تاسیسات تئاتری لازم را برای آنها داریم؟ و یا اساسا، مردم و سلیقههای آنان، اقبالی از این آثار را به همراه خود خواهد آورد؟ یا درستتر اصلا مسئلة مردم، اینگونه آثار میباشد؟ این پرسش دردمندانه را از چه کسی باید پرسید؟ برای چه کسانی کار تئاتر میکنیم؟ آیا کسانی که به عنوان داور و کارشناس، در این جشنوارهها حضور دارند، جایگاه خود را در بین مردم تعریف و تثبیت کردهاند؟ یا آنان نیز به دلیل حضور در جشنوارههای متفاوت و مطرح شدن در این جشنوارهها، به عنوان داور و کارشناس انتخاب شدهاند؟ در حقیقت مدیومی که به صحنه تابیده شده است، باز هم غیر مردمی و مخاطبگریز است."