ملخص الجهاز:
"اریکسون(1968)این دوران را دوران بحرانی نامیده است؛یعنی دورانی که نوجوان به دنبال هویت خود و هدفمند کردن زندگی و احساس مفید بودن است.
چنانچه نتواند هویتی سالم را در خود شکل دهد، از احساس تنهایی و خودبیگانگی رنج خواهد برد و این ناشی از شکست او در تعیین نقش اجتماعی خویش است.
بنابراین،در جوامعی که جهانبینی(ایدئولوژی) مذهبی ثابت و عمیقی،تغذیه کنندهء احساس امنیت درونی افراد است، همگان گرایش پایداری به زندگی و امید به آینده دارند و برای رشد دادن سایر جنبههای شخصیت خود و حل دیگر تعارضات میکوشند.
اما در جوامعی که اعضای آنها احساس امنیت خویش را از طریق مذهب کسب نمیکنند،به اجبار در جستوجوی منبعی دیگر برمیآیند و چون منابع دیگر سطحی و غیر عمقی هستند،نه تنها در این راستا اغنا نمیشوند،بلکه به موجودی پوچ و خالی از غنا تبدیل میشوند."