ملخص الجهاز:
"هیر شبیگل از یک سو وجه انسانی او را نشان میدهد-او از آشپزش برای طبخ آخرین غذای زندگیاش که بسیار لذیذ شده تشکر میکند یا دستی به سر سگش میکشد-و از سوی دیگر این موجود را دورافتاده از دنیای مردمش معرفی میکند،مثل صحنهای که در برابر ماکت شهر برلین ایستاده و با دست عناصر کوچک و رنگ شدهء شهر را لمس میکند و شعارهایی میدهد که عینیتی ندارند.
او در فصل بسیار تأثیرگذار کشتن شش بچهاش-که ابتدا به آنها قرص خواب میخوراند و وقتی به خواب رفتند قرص سیانور بین دندانهایشان میگذارد-تبلور عینی آدمهای کور شده برابر ایدئولوژی است(میگوید دنیا بدون ناسیونال سوسیالیسم جایی برای زندگی نیست).
هیر شبیگل در آخرین لحظهها هم سعی کرد بین ما و قضاوت تاریخ نقب بزند و بگوید:آیا هریک از ما شباهتهایی به هیتلر نداریم؟رعب سقوط در این نکته نهفته که هیتلر در برخی صحنهها و نماها بهسان ما آدمهای عادی شده."