ملخص الجهاز:
"دعا «احمد حیدر بیگی» ماه نو را در آب و آینه دیدیم در حنابندان پاییزی ای عروس شب کهکشانت زیب و زیور باد رونمایت، نقل باران هزاران اختر دلتنگ بر جبین ما، قطرههای شور ساقهء نیلوفر ترد دعا را میکند سیراب خندهات پوشیده شب را، در سپید مخمل مهتاب حجلهات سرشار شادی باد دستهای بسته را بگشای قفلها را از لب اندیشهها بردار ای عروس شب گامهای خسته را دریاب گوشوارهها «محمد علی شاکری یکتا» 1 دست بردم.
آواز این غریبه چه زیباست بوی پرنده میدهد و مه مانند روزهای گذشته درهای باز خانهی شرقی و-تالارهای روشن مهمانی که هر بهار پر میشد از صدا و سلام و خالی میشد تا شب شبها که پشت پنجدریها جز فوج درناها در باران و تاریکی چیزی نبود.
آواز این غریبه به درنا میماند تکرار که میشود انگار باران میبارد و درناها هم در باران و در تاریکی بود که راهشان را گم میکردند و بانگشان را ول میکردند در شب در مه مثل صدای ساعت شماطهدار مثل صدای سوت کشتی و گشتیها مثل همین سکوت تکراری که ماسیده است در پشت شیشههای پنجدری در شهر."