ملخص الجهاز:
"در عوض چه میگیریم؟جز بلای سیاه؟ کمی در حد یک یا 5/1 دلار حاصل شد نه 10 دلار مانند زمستان 1977!آمریکاییها و متحدانشان اگر واقعا خواهان کاهش بهای نفت هستند چرا بخشی از میلیاردها بشکهای را که از انبارهایشان ذخیره کردهاند وارد بازار نمیکنند و یکباره بهای آن را پایین نمیآورند؟!پس معلوم میشود کاسهای زیر نیم کاسه است!(البته اخیرا کلینتون دستور استفاده از بخشی از ذخایر استراتژیک آمریکا را صادر کرده است،ولی ما فقط از صدور این دستور آگاهیم و نمیدانیم واقعا این ذخایر به بازار عرضه شده است یا نه؟) حقیقت این است که شرکتهای نفتی چند ملیتی هدفشان استخراج و تصرف کلیه ذخایر نفت کشورهای نفتخیز است.
حد اکثر بهایی که تاکنون برای یک بشکه نفت پرداخته شده است در برابر ارزش مصرف آن و هزاران گونه استفادههایی که از آن میتوان کرد بسیار ناچیز است!استفاده به عنوان سوخت و ماده انرژیزا یعنی عمدهترین کاربرد نفت تاکنون،بدترین و ارزانترین نوع استفاده از این ماده گرانبها بوده و متأسفانه هنوز هم هست.
جالب است که در قرارداد پیشبینی شده است که در صورتی که گاز مایع استحصالی از چاهها کفاف پرداخت بدهی شرکت ملی نفت به کنسرسیوم را نکند، کمبود آن از محل نفت خام دیگر حوزههای نفتی خلیج فارس به عنوان جانشین تحویل کنسرسیوم گردد!ملاحظه میشود که با این قرارداد ما به کنسرسیوم مزبور طلای سیاه هدیه میکنیم،اما چیزی که تحویل میگیریم کمتر از بلای سیاه نیست.
کنسرسیوم در برابر این چهار میلیارد دلار در مدت هفت سال محصول گاز مایع بدست آمده از این چاهها را باید تحویل بگیرد تا شرکت ملی بدهی خود را پرداخته باشد."