ملخص الجهاز:
"خاطرهی دیگری که از آن زنده یاد دارم مربوط به دورانی است که ما در زندان قصر بودیم و چون سرهنگ نیرومند،رییس زندان به یکی از افراد ما (زندهیاد خلیل ملکی)توهین کرده و او را به انفرادی زندان موقت فرستاده بود،تمام زندانیان سیاسی تصمیم گرفتند اعتصاب غذا کنند و بزرگترین اعتصاب زندانیان در تاریخ ایران انجام گرفت که دربارهی آن شاعر شهید فرخی یزدی رباعی زیر را سروده است: صد مرد چو شیر عهد و پیمان کردند اعلان گرسنگی به زندان کردند شیران گرسنه از پی حس شرف با شوق و شعف ترک سر و جان کردند اداره زندان که تا آن هنگام هیچگاه با چنین همدلی و یکپارچگی میان زندانیان سیاسی و حتی همراهی و همدردی بعضی از زندانیان دیگر مواجه نشده بود،سخت به وحشت افتاد و چون دید با نصیحت و فریبکاری از پیش نمیرود به سرپاس مختاری رییس شهربانی گزارش داد و گویا او هم به عرض رسانده بود(یعنی به رضاشاه گفته و دستور خواسته بود)."