ملخص الجهاز:
"دومین ویژگی،اینکه درون مطالعات فیلم، که خود یک حوزه تثبیت شده مطالعات آکادمیک است،زیرمجموعهای به نام«تئوری فیلم»وجود دارد که دارای مشترکات بسیاری با فلسفه فیلم است،با وجود اینکه اکثریت متخصصان آن با مفروضات فلسفی بسیار متفاوتی نسبت به فیلسوفان فیلم آنگلو -آمریکایی کار میکنند.
نقش تفسیر فیلم در این رشته چیست؟مطالعه هر فیلم خاص چگونه با مباحث تئوری چنین رسانهای پیوند برقرار خواهد کرد؟و در مورد فلسفه درون فیلم چطور؛یعنی نحوه عامیانه اندیشیدن فلسفی درباره فیلم؟ آیا مدل واحدی وجود دارد که بتواند خصیصه این قلمرو تازه احیا شده تحقیق فلسفی را بنمایاند؟ روش عمومی اندیشیدن درباره فلسفه فیلم-که رو به افزایش است-عبارت است از مدلسازی برای آن مبنای نظریهپردازی علمی.
تروفو،در تلاش برای ارزشمند ساختن یک سیاق فیلمسازی متفاوت،استدلال کرد فیلمهایی که استحقاق دارند نام هنر بگیرند، فیلمهایی هستند که در آنها کارگردان به واسطه نوشتن فیلمنماه و کارگردانی حقیقی بازیگران،کنترل کامل بر محصول خود دارند؛تنها فیلمهایی که به این طریق ساخته میشوند شأنیت کار هنری را دارا هستند.
درگیری عاطفی بحث فلسفی درگیری بیننده با فیلمها با یک معما که درباره بسیاری فرمهای هنری وجود دارد آغاز شد:چرا باید به اتفاقاتی که برای شخصیتهای داستانی اتفاق میافتد،اهمیت بدهیم؟چرا که بههرحال آنها داستانی هستند و سرنوشت آنها نباید آنگونه که سرنوشت انسانهای حقیقی اهمیت دارد برای ما مهم باشد.
آیا ما توسط حواس خود فریفته میشویم؟یا ماهیت واقعیت؟آیا دلایل ارزشمندی مبنی بر رد کردن خواستههای معنایی وجود دارد؟ علاقه به وجود آمده به واسطه این فیلم دلالت بر این دارد که فلاسفه رویکرد بسیار امیدوارکنندهای به این سؤال یافتهاند که آیا فیلمها میتوانند چیزی باشند که فلسفه بخواهد توسط تکنیکهای فلسفی خاص- که فیلم میبایست از آنها تقلید کند-در آن به تعمق بپردازد."