ملخص الجهاز:
"به همین دلیل است که سینمای ایران همواره در کار تفسیرهای غریب و نامأنوس ذهنی(سوبژکتیو) از مقولهای کاملا عینی(ابژکتیو)باقی میماند؛ بیآنکه خود این مقوله عینی را درک کرده و به عنوان پایه متن پذیرفته باشد.
بر همین اساس،فیلمهای ایرانی در شکل عام خود(باز هم پیشنهاد میکنم از استثناها درگذریم)به دلیل در نظر نگرفتن لایه اصلی خود که شامل منطقروایی،روابط علت و معلولی و انسجام ساختار است،به سرعت وارد مفاهیم موهوم و تعریف نشدهای میشوند که نه تنها واجد فلسفهای نیست،بلکه صرفا در حکم توجیهی برای نپرداختن به لایه اصلی یعنی«عینیت سینمایی»به حساب میآید.
به این ترتیب،سینمای ایران در شکل عمومی خود فاقد منطق دیداری و در نتیجه فاقد فلسفه مشخص است؛پدیداری صرفا مبتنی بر احساس که پیش از درک ناتواناییهای خود،آموخته است که میان عقل و عشق جنگی زرگری به راه بیندازد و با شعار«پای استدلالیان چوبین بود»،بیمنطقی خود را در ایجاد ماهیت دیداری یک پدیدار هنری پنهان کند."