ملخص الجهاز:
"ولیکن من آنطور فکر نمیکنم بلکه اساس اندیشه من که جواب کلیه این گفتگوها و جر و بحثها است فکری است که در محور سخن بزرگ حافظ لسان الغیب میچرخد که میفرماید: «کار بد مصلحت آنست که مطلق نکنیم» دستش را فشردم و خدا حافظی کردم و عازم خانه خود شدم و تا چند روز اندیشه بلند حافظ و عقیده پابرجائی که دوست همصحبت من داشت مرا بخود مشغول کرده بود.
تهران-فروردین ماه 7431 یک ضرب سیاوش کسرائی من بجرمی که چرا کبریتی گیراندم یا به یک لیوان آب تشنه کامان را مهمان کردم صورتم نقش پذیرندهای سیلی گشته است سرهر رهگذر تاریکی تا بخود میپیچیم سخت گریبان مرا میگیرند سر من میشکنند میدانند بتن جامهی من و مرا از همه جا میرانند حیف من رفیقانم را کم دارم.
من رفیقانم را کم دارم که سر رهگذری دیر با او باشانی دیگر دست در کار زد و خوردی خونین هستند و دم چاقوشان میبرد سینه و تاریکی را با یک ضرب"