ملخص الجهاز:
"چراکه اگر همهچیز اصالت محض یا جدایی از اصل بود،دیگر پروای بیان و سودای نوشتن برای رهانیدن آدمیان از چنگال اوهام چه بود؟مگر نه این بود که: هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش و در این باز جستن هرکس حتی از طریق ظواهر و از درون زبان عبارت و با وجود سیطره عقل باز به قول(کیرکهگور)خود به تنهایی با خدا روبرو میشد و در نتیجه حاجت به مویه و شکوه و تعلیم و تعلم آنان که سنگ وجود و هستی گمشده انسانی را به سینه میزنند نبود.
مسئله بسیار مهم که در ورای این گونه تبیینهای مقطع و قصار از وجود و هستی کمکم شکل میگیرد و نویسنده و سایر کسان دیگر بر آن چشمبستهاند این است که اگر ما بدینسان در هر عمل و هرنظر از عقلی یاد کنیم که زمانه را در هاویه عسرت گرفتار کرده است و آن را در برداشت مانیوار خود از هستی،به هیأت شیطانی بپردازیم که آدمی باید به رجم و طرد آن از پهنه هستی خود دست زند تا بتواند به قرب وجود نایل آید،بدین ترتیب نه تنها وجهی از ذهن آدمی را بر همه هستی حاکم کردهایم(و این خود تاثیر غیر مستقیم و بسیار عمیق هگل است) بلکه صفات و نسبتهایی به آن بخشیدهایم که اندکاندک به گونه هیولای ما بعد الطبیعی خاصی جلوهگر میشد که نه تنها راهبر انسان و یا حتی کمتر بگویم طریقی از شناسایی جهان به وسیله ذهن انسان نیست،بل برعکس نیروئی ما بعد- الطبیعی و حاکم بر انسان است و آدمی هرلحظه باید در نبردی مداوم بکوشد تا از بند آن وارهد."