ملخص الجهاز:
"آیا پرداخت مقدار قابل توجهی از نقدینگی به عنوانسود سهام موجب افزایش قیمت سهام میشود؟یاآن را کاهش میدهد؟یا اینکه هیچ تأثیری ندارد؟ «فرانسیسکو رودریگز1»و«کارانیومن2»میگویند:«برای یک سرمایهگذار حرفهای بسیار مهم است کهتأثیر بالقوه سیاست تقسیم سود شرکت را بر ارزشو شرایط داخلی آن بداند بخصوص در بازارهایحساس فعلی؛سرمایهگذاران جزء آنهایی که بیشتربه فکر کسب نقدینگی هستند نسبت به پرداختسود تمایل دارند درحالیکه سرمایهگذارانکلان نگر آنهایی که بیشتر به فکر رشد شرکت وایجاد ارزش افزوده هستند متمایل به افزایش قیمتسهام هستند تا سود آن!» نکته قابل تأمل اینجاست که شرکت در واقع باچند گروه سرمایهداران مواجه است.
در سال 98،43 درصد،در سال 99،35 درصدو در سال 2000 فقط 30 درصد چرا؟در پاسخ بایدگفت تکثیر و ازدیاد صنایع سرمایه بر جدیدبخصوص در بخش تکنولوژی که به مقدار زیادیسرمایه در محیط رقابتی احتیاج دارد و در جایی کهنقدینگی ما زاد جهت سرمایهگذاریهای استراتژیکاستفاده میشود و ادغامهای عمودی و افقی به وجودمیآید و بالاخص در صنایع بالغی نظیر بانکداری وتولید اتومبیل،به جای پرداخت مقدار قابل توجهیپول به عنوان پاداش سهامدار شرکتها پول را درراه دیگری خرج میکنند تا ارزش سرمایهگذاریسهامداران را افزایش دهند در واقع ایشان معتقد است: توان شرکت برای افزایش بازده خود-و نهفقط توان افزایش سود تقسیمی-کلید تصمیماتسرمایهگذاری سرمایهداران است.
آثار روانی و تبعات سیاست تقسیم سود در طول 60 سال گذشته حتی وقتی بازار درشرایط بحرانی و در پرتگاه سقوط قرار داشت سودبه عنوان بازده سهام همواره مطرح بوده است تاجایی که سود تقسیمی به یک شاخص مهم کهموجب شناسایی بهترین شرکتها جهتسرمایهگذاری میشود،تبدیل گشت؛واقعیت ایناست که وقتی شرکتی سود تقسیمی خود را افزایشمیدهد در واقع پیام روشنی به بازار میفرستد کهمدیران انتظار افزایش سودآوری در آینده را دارند وقطعا در نگرش سرمایهگذارانی که در پی محلیمناسب برای سرمایهگذاری هستند مؤثر خواهد بود."